Niewygodne prawdy o imigracji

Uwaga: to jest długi post. Staram się go napisać w sposób, który może być informacyjny niezależnie od bieżących wydarzeń. Chcę też z góry ostrzec, że może być przygnębiający, szczególnie dla wielu moich własnych czytelników, którzy są generalnie dobrze wykształceni, lewicowi i silnie kosmopolityczni.

Jako ktoś, kto doszedł do przekonania, że bogate demokracje mają interes w zapraszaniu większej liczby wybranych imigrantów, i kto niedawno opublikował książkę prezentującą tę tezę, chcę być szczery w kwestii czegoś, co uważam za ważne: dużo z tego, co liberalne elity po obu stronach Atlantyku mówią o imigracji, jest celowo mylące w sposób, który ma znaczenie dla polityki i demokratycznego zaufania.

To, co mam na myśli, zazwyczaj nie jest całkowicie zmyślone. Jest raczej formą “elitarnej dezinformacji” zbudowanej z selektywnego framingu, strategicznych pominięć i “szlachetnych” półprawd. Gdy mówię “mylące”, nie mam na myśli, że ludzie to mówiący kłamią w sposób, w jaki tabloid mógłby wymyślić historię o przestępczości imigrantów. Mam na myśli, że konsekwentnie pomijają niewygodne części obrazu, unikają jasnego stawiania kompromisów lub rozciągają ustalenia z jednego kontekstu na cały świat, w sposób kształtujący to, jak wielu ludzi myśli o polityce migracyjnej.¹

To, co chcę tutaj argumentować, to że odmowa przyznania niewygodnych prawd o kosztach pewnych polityk imigracyjnych nie chroni sprawy proimigracyjnej. Jak coraz wyraźniej pokazuje często bezsensowne i okrutne podejście do imigracji drugiej administracji Trumpa, przekazuje amunicję ludziom znacznie dalszym od prawdy i podstawowej godności.

Oto sedno problemu: niektóre polityki imigracyjne, a zatem i niektórzy imigranci, których sprowadzają, są znacznie bardziej korzystni ekonomicznie lub kulturowo niż inni dla krajów przyjmujących. To jest po prostu fakt empiryczny, a powiedzenie tego głośno nie powinno być kontrowersyjne. Ale przez wiele lat wielu mainstreamowych proimigracyjnych głosów decydowało się mówić tak, jakby imigracja była jednym abstrakcyjnym dobrem: albo jesteś za, albo przeciw. Gdy rzeczywistość w końcu przeczy temu framingowi, wyborcy nie dochodzą do wniosku, że imigracja jest skomplikowana. Dochodzą do wniosku, że ludzie u władzy nie są z nimi szczerzy.

Aby zrozumieć, jak to działa, trzeba zobaczyć, jak funkcjonuje ekosystem informacyjny. W akademii, gdzie spędziłem większość życia zawodowego, proimigracyjni badacze wybierają tematy i sposoby analizy danych, które mają tendencję do, przynajmniej lekko, faworyzowania ich poglądów.² To jest zrozumiałe, a żeby być fair, poszczególne produkty są zazwyczaj w porządku. Problem leży w całym procesie.³ Gdy badania są opublikowane, grupy rzecznicze wybierają najwygodniejsze ustalenia. Biura komunikacji i przychylne media dalej je destylują — usuwając zastrzeżenia, zawyżając rozmiary efektów i pomijając kwalifikacje. Politycy następnie powtarzają najczystsze wersje tych streszczeń praktycznie bez żadnych oryginalnych zastrzeżeń.

Rezultatem jest to, że opinia publiczna dowiaduje się znacznie bardziej schludnej, uspokajającej historii o imigracji, niż wspierają to dowody. Każde ogniwo w łańcuchu jest indywidualnie rozsądne. Nikt nie “kłamie”. Ale skumulowany efekt jest taki, że przekaz docierający do opinii publicznej jest istotnie bardziej mylący niż to, co oryginalni badacze faktycznie stwierdzili.

Co mam na myśli przez “elitarną proimigracyjną dezinformację”

Opieram się na niedawnej pracy filozofa Dana Williamsa o tym, co nazywa elitarną dezinformacją. Williams opisuje wzorzec komunikacji, który:

• zazwyczaj nie stwierdza bezpośrednich fałszów;
• wprowadza w błąd przez selektywną prezentację faktów, pominięcia i framing;
• konsekwentnie popycha odbiorców ku jednej narracji politycznej;
• i kwitnie w instytucjach, gdzie niemal wszyscy dzielą te same uprzedzenia.

Jak zauważa Williams, ten wzorzec jest szczególnie wyraźny wśród wysoko wykształconych profesjonalistów na uniwersytetach, w organizacjach pozarządowych, mediach i fundacjach, którzy mają tendencję do bycia znacznie bardziej kulturowo progresywnymi niż ogół populacji. Politycy z większości ugruntowanych partii, na przykład, są teraz bardziej proimigracyjni niż ich wyborcy. To samo dotyczy innych wpływowych profesjonalistów.

Wzorzec ten działa inaczej niż rodzaj dezinformacji, który znajdujesz w viralowym tweecie czy monologu w telewizji kablowej. Nie opiera się na jednym dramatycznym twierdzeniu, które możesz zweryfikować i obalić. Zamiast tego działa przez ciągłe wybory framingowe: które badania są nagłaśniane, które zastrzeżenia pomijane i które opcje polityczne przedstawiane jako rozsądne w porównaniu z ekstremalnymi. Ponieważ każdy indywidualny krok w tym procesie wygląda na obronny, ogólne stronniczość jest trudna do zauważenia i jeszcze trudniejsza do zakwestionowania.

Co próbuję i czego nie próbuję tu zrobić

Zanim skatalaguję kilka powszechnych proimigracyjnych mitów, kilka niezbędnych wyjaśnień. Po pierwsze, choć błędne przekonania ludzi często wynikają po prostu z niewiedzy, a nie z celowego oszustwa, antyimigracyjna dezinformacja jest absolutnie realna. Część z niej, choć nie cała, jest szczególnie spiskowa i naprawdę niebezpieczna. Aby podać jeden prominentny przykład, Teoria Wielkiej Wymiany przedstawia imigrację jako całość jako celowy spisek “elit” mający na celu zastąpienie wszystkich białych ludzi, i była cytowana przez wielu sprawców masowych strzelanin. To nie jest w ogóle na tym samym poziomie co tendencyjny wykres w liberalnym artykule wyjaśniającym.⁴⁵

Po drugie, i powiązane, większość proimigracyjnej i progresywnej komunikacji jest znacznie wyższej jakości dowodowej niż to, co dostajesz od skrajnie prawicowych influencerów czy radia. Nie twierdzę, że “strona progresywna” nigdy nie generuje destrukcyjnych mistyfikacji w innych kwestiach jak rasa i płeć. Ale przynajmniej jeśli chodzi o imigrację, przykłady, które omawiam, rzadko są całkowicie zmyślonymi historiami. Są subtelniejsze i bardziej prawdopodobne do odfiltrowywania lub udoskonalania, zanim dotrą do mainstreamu. Obejmują pozbawione kontekstu statystyki nagłówkowe, wyselekcjonowane studia przypadków lub cicho przesuwane punkty odniesienia, które sprawiają, że kompromisy znikają.

Po trzecie, nie chcę tu rozwodzić się nad popularnym retorycznym ruchem, że jakakolwiek opozycja wobec imigracji to “po prostu rasizm”. To jest twierdzenie normatywne, nie empiryczne. Jak pokazuję w mojej książce (patrz też Eric Kaufmann Whiteshift), pod większością spójnych definicji rasizmu, nie jest to po prostu dokładne jako ogólny opis danych z nauk społecznych, mimo że rasizm oczywiście istnieje i ma znaczenie.⁶

Zamiast tego chcę tutaj skatalogować zestaw (często domyślnych) przekonań empirycznych, argumentów i narracji, które trudno uzasadnić w świetle najlepszych dostępnych dowodów, ale które są powszechne wśród wysoko wykształconych proimigracyjnych elit, w tym lewicowych, a nawet umiarkowanych akademików, zwolenników i dziennikarzy w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. To są również rzeczy, w które sam wierzyłem wcześniej w mojej karierze lub do mówienia których byłem silnie zachęcany, aby “pomóc sprawie”. Zauważ, że dla poniższej listy, biorąc pod uwagę moją własną niedawną krytykę, że “imigracja nie jest po prostu jedną rzeczą, która ma efekty”, używam tego terminu w odniesieniu konkretnie do “bardziej liberalnych polityk imigracyjnych”.

1. “Imigracja polega na pomaganiu wrażliwym”

Jedną z najbardziej powszechnych mylących narracji po stronie proimigracyjnej jest to, że imigracja jest, w swej istocie, projektem humanitarnym. Ukryty obraz jest taki, że polityka imigracyjna dotyczy głównie tego, jak hojni jesteśmy gotowi być wobec wrażliwych, zmarginalizowanych outsiderów. W The Truth About Immigration, Zeke Hernandez nazywa to narracją “ofiary”, lustrzanym odbiciem znanej narracji “złoczyńcy” na skrajnej prawicy, w której imigranci to przestępcy lub złodzieje pracy. Obie są potężne, ale pomijają coś ważnego w tym, czym imigracja jest, nie tylko moralnie, ale w kwestii faktów.

Po pierwsze, większość imigrantów na świecie nie jest przypadkami humanitarnymi w ścisłym sensie. Trudno określić dokładny procent, ale mniej niż 20% wszystkich międzynarodowych migrantów to uchodźcy lub osoby ubiegające się o azyl, podczas gdy przytłaczająca większość przemieszcza się z powodu pracy, rodziny lub nauki. Jednak ta humanitarna mniejszość otrzymuje nieproporcjonalnie dużo uwagi od dziennikarzy i akademików, szczególnie spoza ekonomii.

Po drugie, imigranci, w tym wielu uchodźców i osób ubiegających się o azyl, nie są jedynie odbiorcami współczucia. Są pracownikami, konsumentami, podatnikami, sąsiadami i członkami rodzin, którzy kształtują interes narodowy krajów przyjmujących. Wiemy też, że większość krajów nie przyjmuje nawet osób ubiegających się o azyl wyłącznie z altruizmu — rządy tam dokonują własnych kalkulacji.

Jako ktoś, kto niedawno przeżył bezsensowną eskalację egzekwowania imigracyjnego w Charlotte, spotkał się ze złością nawet wśród wielu konserwatywnych mieszkańców, rozumiem atrakcyjność ramy humanitarnej. Nawet przed najnowszą ofensywą Trumpa w Minnesocie i gdzie indziej polityka imigracyjna była daleka od doskonałej, i ludzie zrozumiale chcą, żeby państwo przestało ich nękać. Ale z perspektywy ludzkiego dobrostanu, powstrzymanie nadużyć egzekwowania prawa czy zabezpieczenie prawa do azylu to za mało.

Największe zyski z migracji zarówno dla narodowego, jak i globalnego dobrostanu nie pochodzą z marginalnych korekt pakietów świadczeń czy praktyk egzekwowania w bogatych demokracjach. Pochodzą z umożliwienia znacznie większej liczbie ludzi przemieszczenia się ze źle zarządzanych, autorytarnych środowisk do wysoko produktywnych liberalnych demokracji w pierwszej kolejności — w sposób, który wyborcy mogą postrzegać jako sprawiedliwy i korzystny dla ich własnych społeczeństw. Powstrzymanie nadużyć egzekwowania może być do tego celu prostopadłe.

Ludzie, którzy akceptują ramę humanitarną, często też zapominają, że większość ludzi poza ich bańką jest bardzo inna. W mojej książce pokazuję, że wyraźnie humanitarnie zorientowane ramy i polityki imigracyjne — “powinniśmy przyjąć więcej ludzi po prostu dlatego, że potrzebują pomocy” — rezonują silnie z co najwyżej około 10 procentami elektoratu. Możesz się nie zgadzać osobiście, ale nawet większość wyborców lewicowych uważa, że polityka imigracyjna powinna, jak każda inna polityka w demokracji, priorytetyzować interes narodowy.

Dramatyczne historie o nadużyciach egzekwowania imigracyjnego zazwyczaj nie są wymyślone. Ale jest ciągłe skupienie na najbardziej dramatycznych przypadkach cierpienia. Grupy humanitarne zrozumiale wysuwają na pierwszy plan najgorsze tragedie. Dziennikarze ciągną do obozów i łodzi, nie do rutynowej mobilności pracowniczej. Politycy i filantropie mówią potem tak, jakby imigracja polegała głównie na dobroczynności. Rezultatem jest obraz, w którym imigracja “dotyczy” współczucia dla ofiar.

Jednak w rzeczywistości większość migrantów to zwykli ludzie przemieszczający się za pracą i rodziną, których obecność może być silnie w interesie krajów przyjmujących. Ostatecznie poczucie, że migracja dotyczy głównie przypadków humanitarnych i nadużyć, staje się elitarną dezinformacją.

2. “Imigracja jest korzystna dla wszystkich, wszędzie, za jednym zamachem”

Gdy proimigracyjni zwolennicy odchodzą od framingu ofiary, często przeskakują do idei, że imigracja jest po prostu korzystna dla wszystkich zaangażowanych. George Borjas, na przykład, otwiera swoją książkę We Wanted Workers cytując krytykę Paula Colliera, że badacze społeczni stali się tak gorliwi w obalaniu ksenofobów, że “napinali każdy mięsień, by pokazać, że migracja jest dobra dla wszystkich”. Borjas idzie dalej i oskarża wielu badaczy o filtrowanie lub manipulowanie dowodami w celu wyolbrzymienia korzyści i bagatelizowania kosztów.⁷

Uważam, że Borjas i Collier mają rację, choć przesadzają. Większość poważnych badaczy, których znam, podsumowałaby swój pogląd mniej więcej tak: swobodniejsza imigracja ma tendencję do bycia silnie korzystną średnio, ale ta średnia ukrywa efekty dystrybucyjne. Niektóre grupy będą w gorszej sytuacji w krótkim lub średnim terminie i mogą wymagać kompensacji lub ochrony. To jest doskonale szanowna pozycja.

Problem polega na tym, że gdy ten pogląd przechodzi przez grupy rzecznicze, biura komunikacji i przychylne media, druga część często znika. To, co dociera do opinii publicznej, brzmi znacznie bliżej “imigracja jest dobra dla wszystkich, kropka. A jeśli jesteś członkiem poszkodowanej grupy lub martwisz się, że możesz być poszkodowany, jesteś złym człowiekiem.”

Z mojego własnego doświadczenia na warsztatach i konferencjach wielokrotnie widziałem, jak ustalenia, których nie można jednoznacznie odczytać jako “imigracja jest dobra”, były cicho bagatelizowane, przeramowywane lub usuwane z artykułów. Dobrze intencjonowani koledzy sugerowali, żebym złagodził lub usunął wyniki, które mogłyby “żywić skrajną prawicę”, nawet gdy estymacje były solidne. Słyszałem wyraźne rady, by nie podkreślać negatywnych wpływów fiskalnych, skoków przemocy związanych z konkretnymi porażkami politycznymi czy problemów integracyjnych w określonych kontekstach — nawet gdy były dobrze udokumentowane.

Wzorzec nie kończy się w sali seminaryjnej. Gdy bardziej uspokajające estymacje są tymi, które przetrwają recenzję i wewnętrzną weryfikację, organizacje rzecznicze umieszczają je w komunikatach prasowych i briefingach politycznych, pozbawionych niuansów. Dziennikarze następnie piszą artykuły “oto co mówią badania”, które prezentują te przefiltrowane wyniki jako pogląd konsensusu, a sympatyzujący politycy cytują te streszczenia, jakby oznaczały “imigracja nie ma przegranych”. Na każdym etapie przekaz staje się czystszy i mniej warunkowy.

Jednocześnie nie obala to wniosku, że netto efekt ekonomiczny większości typów imigracji jest wystarczająco pozytywny, by rozszerzenie imigracji było korzystne. Najpoważniejsze prace, jakie mamy, wskazują na duże korzyści netto z istniejącej imigracji i znaczne pole do liberalizacji, szczególnie w kanałach wykwalifikowanej pracy, jeśli polityki zostaną lepiej zaprojektowane. Prawda nie brzmi “imigracja jest w rzeczywistości zła”. Ale udawanie, że nasze swobodniejsze polityki są bezkosztowe i uniwersalnie korzystne, podważa zaufanie, gdy kompromisy w końcu stają się widoczne. Jak wszystkie polityki, imigracja tworzy zwycięzców i przegranych. Kłamstwem jest udawanie, że tak nie jest.⁸

3. “Jeśli imigracja jest dobra w jednym przypadku, musi być dobra w innym”

Inny powiązany wzorzec wynika z tego, co niedawno nazwałem błędem “imigracji jako jednego pokrętła”. Jeśli artykuł naukowy pokazuje, że imigracja ma pozytywne efekty w jednym kraju lub kontekście, zwolennicy wnioskują, że imigracja nie stwarza poważnych problemów nigdzie indziej, lub przynajmniej, że przykłady wskazujące co innego są jedynie idiosynkratyczne.

Jeden powszechny ruch, na przykład, polega na wzięciu amerykańskich dowodów, że imigranci, w tym “nieautoryzowani imigranci” (lub “nielegalni cudzoziemcy”, jeśli trzymasz się litery prawa), popełniają mniej przestępstw niż rdzenni mieszkańcy, co jest prawdą w agregacie według wielu wysokiej jakości badań, takich jak niedawne prace Alexa Nowrasteha czy Abramitzky’ego i współautorów, a następnie użycie tego jako dowodu, że imigracja nie zwiększa ryzyka przestępczości nigdzie.

Można obserwować nadmierną generalizację w czasie rzeczywistym. Staranne badanie o jednym stanie USA (zazwyczaj Teksasie, bo mają więcej danych) staje się dobitnym postem na blogu. Ten post staje się arkuszem informacyjnym NGO z ogólnym nagłówkiem typu “immigrants commit less crime than natives.” Wkrótce lewicowy akademik lub publicysta nalega, że “imigracja nie zwiększa przestępczości” w Niemczech czy nawet na całym świecie, mimo że oryginalne badanie nigdy nie twierdziło tak uniwersalnego wyniku.

Ale efekty przestępczości imigracji zależą od tego, kto przyjeżdża, pod jakim statusem prawnym, jak działa egzekwowanie prawa i jak reagują społeczności przyjmujące. Fakt, że imigranci w Teksasie mają niższe wskaźniki skazań niż rdzenni mieszkańcy, mówi ci coś ważnego o tym kontekście. Sam w sobie nie rozstrzyga debat o gangach młodzieżowych w Szwecji, przestępczości z użyciem noży w Wielkiej Brytanii czy wzorcach napaści seksualnych w konkretnych niemieckich miastach.

Szerzej rzecz biorąc, wielu ludzi przesuwa się z twierdzenia normatywnego do empirycznego: ponieważ wszystkie istoty ludzkie mają równą wartość moralną — doskonale rozsądny pogląd moralny, który większość ludzi podziela — zakładają, że efekt każdego indywidualnego imigranta będzie taki sam jak każdego innego imigranta. To nie jest prawda; ekonomiczne i kulturowe efekty konkretnego imigranta lub grupy imigrantów wyraźnie zależą od tego, kto się przemieszcza, w jakim wieku, z jakimi umiejętnościami i znajomością języka, i do jakiego zestawu instytucji i społeczności.

4. “Imigracja jest dobra… chyba że jest tymczasowa”

Czwarte miejsce, gdzie kwitnie elitarna dezinformacja, dotyczy tymczasowej i cyrkulacyjnej migracji pracowniczej. Wielu progresywnych zwolenników powie, że imigracja jest ogólnie dobrą rzeczą, ale następnie zrobi silny wyjątek dla tymczasowych wiz pracowniczych, programów pracowników gościnnych i szczególnie państw Zatoki Perskiej. Dwuletni kontrakt bez ścieżki do obywatelstwa jest przedstawiany jako afront dla ludzkiej godności lub jako coś równoznacznego z przymusową pracą.

To nie jest prawda. Migranci mają własne zdanie na temat migracji tymczasowej, i wielu uważa, że poprawia ona ich życie. Istnieją też dobre dowody empiryczne w tej sprawie.

Michael Clemens, na przykład, przeprowadził rzadką randomizowaną ewaluację tymczasowego programu pracowników gościnnych, który wysyłał indyjskich pracowników do prac w Zatoce. Stwierdził ogromne zyski dochodowe dla tych, którzy migrowali, i żadnych dowodów na to, że średnio ich dobrostan był gorszy niż porównywalnych pracowników, którzy zostali w domu. Organizacje takie jak Center for Global Development i Labor Mobility Partnerships (LaMP) udokumentowały przypadek za przypadkiem, gdzie pracownicy czekają latami i płacą duże sumy za dostęp do “eksploatacyjnych” prac gościnnych, ponieważ alternatywa w domu jest znacznie gorsza. Migranci mają znacznie więcej informacji o swoich okolicznościach niż my.

Nic z tego nie ma na celu zaprzeczania realności nadużyć. Istnieje obszerna dokumentacja eksploatacyjnych praktyk rekrutacyjnych, konfiskowania paszportów i niebezpiecznych warunków pracy w częściach Zatoki i gdzie indziej. W Zatoce, w szczególności, wysoce nieuregulowane branże rekrutacyjne rutynowo zostawiają pracowników zadłużonych jeszcze przed przyjazdem, a ich wiza jest często powiązana z jednym pracodawcą, co czyni niezwykle ryzykownym składanie skarg lub odejście ze złej pracy. Podobne, choć znacznie mniej dotkliwe, dynamiki można również zaobserwować w obecnie kontrowersyjnym programie H-1B w Stanach Zjednoczonych, gdzie status pracowników jest efektywnie kontrolowany przez ich sponsorującego pracodawcę i gdzie udokumentowano nadużycia. To są poważne problemy wymagające odpowiedzi politycznych i egzekwowania, a nie romantyzowania.

Ale tutaj też działa proces informacyjny. Organizacje praw człowieka muszą podkreślać najgorsze nadużycia, by przyciągnąć uwagę i finansowanie. Dziennikarze zrozumiale skupiają się na najbardziej szokujących przypadkach. Politycy następnie reagują na te historie szerokimi potępieniami lub wręcz zakazami całych kategorii wizowych, zamiast pytać, czy programy można zreformować w sposób chroniący pracowników przy jednoczesnym utrzymaniu legalnych kanałów.

Co istotne, żadne z najgorszych nadużyć nie jest nieodłączne od samej idei wiz tymczasowych. Wynikają one z konkretnych wyborów projektowych dotyczących opłat rekrutacyjnych, zadłużenia, powiązania z pracodawcą, mechanizmów skarg i praw pracowniczych. I istnieją rzeczywiste przykłady krajów jak Korea Południowa zaostrzających te zasady i znacząco redukujących szkody, nawet jeśli nikt nie osiągnął doskonałości.

To łączy się bezpośrednio z szerszym kompromisem między prawami a liczbami, który wiele progresywnej komunikacji ma tendencję do wygładzania. Martin Ruhs, w The Price of Rights, argumentuje, że istnieje realne i często nieuniknione napięcie między tym, ilu migrantów kraj może przyjąć, a zakresem praw socjalnych, które może im realnie zapewnić. Nie musisz lubić tego kompromisu, ale nie możesz go wymazać życzeniowym myśleniem. Jeśli nalegasz, że wszyscy migranci muszą mieć natychmiastowy dostęp do szerokich świadczeń pieniężnych, bezpłatnej opieki zdrowotnej i pełnych praw politycznych, wielu wyborców będzie nalegać na przyjmowanie mniejszej liczby migrantów. Jeśli projektujesz systemy azylowe, w których ludzie są wpuszczani, ale potem przez długi czas pozbawieni prawa do pracy, podczas gdy państwo ich utrzymuje, szybko napotkasz limity fiskalne i polityczne.

Istnieją zatem dwie formy elitarnej dezinformacji. Pierwsza to zmoralizowana karykatura praktycznie całej migracji tymczasowej jako niedopuszczalnie wyzyskowej, zbudowana na najgorszych przypadkach i ignorująca ujawnione preferencje migrantów i faktycznie mierzone zyski dobrostanowe. Druga to milczenie na temat faktu, że zakazywanie lub stygmatyzowanie programów tymczasowych często kurczy legalne opcje dla dokładnie tych wrażliwych osób, o które rzecznicy twierdzą, że im zależy, popychając je ku nielegalnym szlakom, które są bardziej niebezpieczne, mniej regulowane i trudniejsze do monitorowania.

Bardziej uczciwy przekaz brzmiałby: migracja tymczasowa generuje ogromne zyski dla wielu pracowników, ale tworzy też realne ryzyko nadużyć. Właściwe pytanie nie brzmi, czy takie programy są z natury niemoralne, ale jak je regulować i wzmacniać pozycję pracowników, aby nadużycia były minimalizowane, a możliwości się rozszerzały.

Co ważniejsze: jeśli zależy nam zarówno na prawach migrantów, jak i na tym, ile osób może się w ogóle przemieszczać, musimy przyznać, że prawa nie są za darmo i projektować te kompromisy jawnie, zamiast udawać, że nie istnieją.

5. “Imigracja jest dobra… dezinformacja jest powodem, dla którego ludzie się jej sprzeciwiają”

Wierzę, że jednym z największych elementów dezinformacji wśród proimigracyjnych elit jest ironicznie idea, że ci, którzy się z nimi nie zgadzają, są głęboko zdezinformowani. To może być najbardziej pochlebne, ale mylące przekonanie w proimigracyjnych kręgach: idea, że powszechny sprzeciw wobec imigracji jest zasadniczo wynikiem dezinformacji lub ignorancji.

Oczywiście dezinformacja odgrywa pewną rolę. Wielu ludzi naprawdę nie zna podstawowych faktów o polityce imigracyjnej czy o samych imigrantach. Wykonałem prace pokazujące, że dawanie ludziom jasnych informacji o legalnych ścieżkach migracji może zmniejszyć wrogość w niektórych przypadkach.

Ale najlepsze dowody, jakie mamy, sugerują, że sama informacja nie może wyjaśnić masowego sprzeciwu. W istocie zwolennicy imigracji są równie skłonni do posiadania błędnych przekonań. W jednym z moich niedawnych artykułów, na przykład, stwierdzam, że błędne przekonania o polityce imigracyjnej są powszechne w całym spektrum politycznym, w tym wśród proimigracyjnych i demokratycznych respondentów. Wiedza nie jest wyłączną własnością jednej strony.

Korygowanie informacji nie sprawia też uniwersalnie, że ludzie stają się bardziej proimigracyjni. W innym niedawnym badaniu Laurenz Guenther pokazuje, że korygowanie niektórych powszechnych błędnych przekonań, takich jak liczba osób ubiegających się o azyl, może faktycznie zwiększyć sprzeciw wobec imigracji.⁹

Wygląda na to, że przekonywanie ludzi w kwestii imigracji jest trudne. Gdyby po prostu ludzie nie znali prawdy, można by oczekiwać plastycznych postaw. Zamiast tego postawy są dość stabilne, zakorzenione w głębokich wartościach dotyczących tożsamości narodowej, sprawiedliwości i ryzyka, i często reagują bardziej na percepcje kontroli niż na arkusze faktów.

Nie jest prawdą, że “gdybyśmy tylko lepiej kontrolowali środowisko informacyjne wokół imigracji, ludzie by zmienili zdanie”. Określanie przeciwników konkretnych reform imigracyjnych jako po prostu “zdezinformowanych” lub zindoktrynowanych propagandą jest samo w sobie mylące. Wymazuje realne różnice wartości i realne kompromisy, i sprawia, że wielu wyborców czuje się traktowanych z góry i przestaje ufać ekspertom i instytucjom.

Wyróżnienie honorowe: “Sposób, w jaki zarządzamy imigracją, jest już dobry”

To nie jest dokładnie powszechne twierdzenie, ale jest domyślnym założeniem, w które wpada dużo proimigracyjnego dyskursu. W obliczu zagrożeń instytucjonalnych progresiwiści często przesuwają się w pozycję defensywną, skupiając się na ochronie praw obecnych rezydentów, zamiast na poszerzaniu legalnych ścieżek dla nowych przybyszów. Rezultatem jest to, że najważniejsze pytanie — ile więcej ludzi mogłoby się przemieszczać pod lepiej zaprojektowanymi zasadami — rzadko jest zadawane, a tym bardziej udzielana jest na nie odpowiedź.

Ta defensywność jest zrozumiała. Dekady badań wykazały, że imigracja, ogólnie rzecz biorąc, nie wywołała katastrof ekonomicznych ani społecznych, które przewidywali krytycy. Ale gdy ten uspokajający przekaz przechodzi przez organizacje rzecznicze i trafia do komentarzy medialnych, kwalifikator “netto” znika, a to, co pozostaje, to mgliste poczucie, że obecny system działa wystarczająco dobrze.

Scenariusz kontrfaktyczny jest jednak masywny. Na spekulatywnym końcu, niektóre szacunki sugerują, że w pełni otwarte granice mogłyby podwoić światowy PKB, choć liczby te opierają się na silnych założeniach i powinny być traktowane z ostrożnością. Nawet ostrożniejsze modelowanie zazwyczaj pokazuje zyski rzędu kilku punktów procentowych światowej produkcji przy istotnie swobodniejszym ruchu, a indywidualni migranci rutynowo wielokrotnie pomnażają swoje zarobki, po prostu przenosząc się z gospodarki o niskiej produktywności do gospodarki o wysokiej produktywności.

Te zyski dochodowe nie przynoszą korzyści tylko samym migrantom. Rozchodzą się na zewnątrz poprzez przekazy pieniężne, inwestycje i transfer idei i umiejętności z powrotem do społeczności wysyłających. A korzyści nie są tylko prywatne: gdy ludzie przemieszczają się z niskiej produktywności do wysokiej produktywności w ramach rozsądnych polityk, poszerzają bazę podatkową, pomagają utrzymać starzejące się populacje, obsadzają niedostatecznie obsadzone usługi i — gdy systemy są zaprojektowane, by to zachęcać — przyczyniają się do innowacji.

Wiem to z pierwszej ręki. Gdybym został w Rosji, moim prawdopodobnym losem byłby pobór do wojska, a nie kariera naukowa. Różnica nie polega na zdolnościach. To różnica między życiem w państwie wyzyskującym a życiem w rozsądnie funkcjonalnej liberalnej demokracji i gospodarce rynkowej z rządami prawa.

Jednak ten ogromny potencjał otrzymuje zadziwiająco mało uwagi. Proimigracyjny dyskurs często skupia się na obronie status quo — argumentując, że obecni imigranci wnoszą wkład, że deportacja jest okrutna, że egzekwowanie jest przesadzone — zamiast pytać, co byłoby potrzebne, aby zaprojektować systemy bezpiecznie przyjmujące znacznie więcej ludzi. Oznacza to, że rozmowa prawie nigdy nie dociera do prawdziwej granicy: jak budować systemy przyjęć, wsparcie integracyjne i zasady rynku pracy, które mogłyby obsłużyć istotnie większe przepływy bez wywoływania politycznej reakcji, która wszystko zamyka.

Aby tam dotrzeć, decydenci polityczni mogą musieć rozważyć pośrednie kategorie statusu, które nie spełniają maksymalistycznych praw, ale wciąż odpowiadają podstawowym standardom godności. Oznacza to bycie otwartym na to, które prawa mogą być zagwarantowane natychmiast, a które mogą wymagać stopniowego wprowadzania, i na to, jak koszty fiskalne inkluzji mogą być sfinansowane bez wywoływania buntu wyborców. To są niewygodne dyskusje, ale unikanie ich pozostawia pole tym, którzy woleliby całkowicie zamknąć drzwi.

Dlaczego elitarna dezinformacja ma znaczenie dla przyszłości imigracji

Jeśli to wszystko sprowadza się do krytykowania własnej strony, możesz zapytać, po co się trudzić — szczególnie teraz. Trudzę się, ponieważ imigracja jest zbyt ważna, by opierała się na kruchych półprawdach. Budowanie trwałej proimigracyjnej polityki wymaga tego, co można by nazwać uczciwymi kompromisami. To oznacza:

• Przyznanie, że imigracja tworzy zarówno zwycięzców, jak i przegranych, nawet jeśli ogólny bilans jest silnie pozytywny.
• Bycie konkretnym w kwestii tego, gdzie ustalenia się sprawdzają, a gdzie mogą nie.
• Uznanie, że migracja tymczasowa może zmieniać życie pracowników, nawet gdy nie pasuje do naszych preferowanych modeli obywatelstwa i przynależności.
• Przyznanie, że prawa migrantów mają koszty, i że czasem poluzowanie jednego ograniczenia wymaga zaostrzenia innego.
• Akceptacja, że wielu ludzi sprzeciwia się pewnym formom imigracji z powodów, które nie sprowadzają się do ignorancji czy bigoterii.

Liberalne elity nie muszą ukrywać złowieszczego sekretu o imigracji. Prawda jest wystarczająco potężna. Trudna część polega na powiedzeniu jej wprost, nawet gdy jest sprzeczna z naszymi własnymi narracjami, a następnie wykonaniu ciężkiej pracy projektowania lepszych polityk, które są zarówno humanitarne, jak i wyraźnie korzystne dla większości obywateli. Jeśli nam się to uda, nie będziemy tylko bardziej uczciwi. Będziemy mieli też większą szansę na uczynienie imigracji wystarczająco popularną, by przetrwała.